Frank Ocean Suyu Bulandırmaya Devam Ediyor: 'Endless'

Asaf Vodvil 24.08.2016

2 yıldır Boys Don't Cry isimli albümü üzerinde çalıştığını ve her fırsatta çok yakında paylaşacağını söyleyen Frank Ocean, Endless isimli bir görsel albüm yayınladı...

Channel Orange’dan bu yana 4 yıl geçti ve Frank Ocean 2014 yazından beri yeni albümü için stüdyoya girdiğini, 2015 kışından beri de albümünün adının Boys Don’t Cry olacağını söylemişti. Ve aynı Frank Ocean, dün hiç hesapta olmayan Endless albümünü, ‘görsel albüm’ başlığıyla paylaştı. Görsel albüm kavramına Beyonce’nin Lemonade albümüyle epey aşina olduk bu sene; lakin Endless, bir albümden ziyade bir şarkı bütünlüğünde; 45 dakikalık minimal, tutarsız ve buna mukabil bütünlük ihtiva eden bir iş. Ve bunun üzerine haliyle herkes içten içe ‘Frank Ocean 4 yılı sadece bunun için bekletmezdi’ hissine gark olurken buldu kendini.


2015'in en iyi albümlerinden biri olan To Pimp a Butterfly’ın ardından Untitled Unmastered’ı paylaşmıştı Kendrick Lamar. To Pimp a Butterfly yaratılırken geçen süreçte, bu albüme dahil olamayan, daha iyiyse de albümün bütünlüğüne uymayan şarkıların toplamasıydı Untitled Unmastered. Endless, ‘diğer albüm haftaya…’ ön bilgileriyle paylaşılırken, ilk aklıma gelen Endless’ın Frank Ocean’ın toplamaları olduğuydu. Endless’in farkı, 45 dakika boyunca, albümde bulunan 18 şarkıyı ayrı ayrı dinliyormuşsun duygusunu hiçbir şekilde hissedemiyor oluşun; keza 45 dakikalık videolu halini iki kere izledikten sonra, kendimce bölümlere ayırdığım şarkıları tek tek dinlemeye başlayınca, defalarca yanılmış olduğumu fark ettim.


Albüm, 7 dakikalık Device Control’un 23 saniyelik intro'suyla başlıyor, Device Control’un kalan kısmını ise albümün outro'su olarak albümün sonunda dinliyoruz. Alman disko-elektro pop şarkılarına yakınsayan Device Control, giriş ve kapanışını yaptığı albümde iki görevi de çok iyi üstleniyor; intro'dayken 2. şarkı olan At Your Best’e geçişi, outro'daysa 17. şarkı Higgs’le bağlanışı.

Isley Brothers şarkısı olan At Your Best’in albümde bulunma sebebi, bu şarkıyı ilk cover'layanlardan birinin Aaliyah olması. İlk olarak, 22 yaşında uçak kazasında hayatını kaybeden Aaliyah’ın doğum gününde, Aaliyah’ı anmak için söyleyip paylaşan Frank Ocean, Endless’ta da şarkıya yer vermiş, lakin versiyonda biraz değişikliğe gitmiş, bunun da sebebi elbette bütünlüğü bozmadan Mine’a geçişin sağlanması.

Mine’da Sampha’nın sesini duyuyoruz ve duyar duymaz şarkı bitiyor; ‘haydaa’ derken Tyler, The Creator etkili Unity başlıyor. Bu albümün vokal ortağı diyebileceğimiz Jazmine Sullivan’ın arka vokallerini duymaya başladığımızda Commes Des Garcons'u geçmiş Wither’a gelmiş, albümü yarılamış oluyoruz bile.

20 dakika geçerken, kaç şarkı dinlediğimi bilmiyor ve videodaki Playboy desenli kazaklar giyen marangozların bir şeylerle uğraştığını ama tam olarak ne yaptıklarını da anlayamamış bir vaziyette ‘umarım bu izlediklerimin bir manası vardır…’ diye düşünüyordum. Şarkı geçişlerini anlayamıyordum, bu ana kadar Jazmine’in arka vokallerinin, Frank Ocean’ın ‘sadboy’ vokallerine çok yakıştığını düşünüyor ve şiirsel bir anın içinde olduğumu hissediyordum sadece. Albümün bu ana kadarki kısmı Nostalgia, Ultra ve Channel Orange’la duygudaş dozda geçiyor.


Wither ve Hublots bir bütün gibi devam edip biterken, In Here Somewhere yine nerede olunduğunu unutturacak ağır aksak R&B ritmlerle devam edip son bulurken, belki de ilk defa ‘aha yeni şarkı başladı’ dedirtecek şekilde bitiyordu. Slide On Me başlarken şarkı geçişinin fark edilir olması, gitarın da bir yenilik olarak albümde iyice yerini alması ve ön plana çıkmaya başlamasıyla oluyor. Albümün sonundaki tastamam bir gitar şarkısı olan Rushes’a gidişin başlangıcını burada yapıyor Ocean.

Florida başlayınca bir yerde James Blake’in vokalini duyup bunun Sampha gibi olmamasını, birazcık uzun sürmesini bekliyorum; lakin 1 dakika 50 saniyelik Florida, albümde hiçbir şarkının öne çıkmasını istemez bir kesinlikle kesiliyor ve bizi Rushes’a hazırlayan kısacık Deathwish’e meydanı bırakıp yok oluyor.

Toplamda 9 dakikalık Rushes ve Rushes To, bir taraftan gitar şarkısıyken, bir taraftan da üzücü bir balad olarak tanımlanabilecek zenginlikte. Boom bap beat tınlamalar, glitch ritmlerle dans ediyor şarkı boyunca. Ve benim için albümün de en ağır topları olarak kendilerine yer buluyor bu müthiş ikili.

Johnny Greenwood’la beraber çalıştığını bildiğim Frank Ocean’ın, Endless albümünde Greenwood etkisini pek az hissetmiş olmam; bundan sonraki albümün asıl albüm olduğu iddiasını güçlendiriyor. Hem Sampha ve James Blake gibi müthiş iki adamın bu kadar az vokal yapması da beklentileri karşılayacak türden değil.


Rushes ve Rushes To bitip de Higgs başlarken, videodaki Playboy desenli kazak giymiş marangozlar, kendi elleriyle inşa ettikleri ahşap merdiveni tamamlıyorlardı. Higgs, Future Garage’a yakınsayan hızlı ritmlerle albümü outro'ya devrederken, yılın en iyi albümlerinden birini dinlemiş olmanın bilinci, şahit olduğum bu 45 dakikalık şiire rağmen, Frank bizi 4 yıl bunun için bekletmiş olamaz’ diyordum kendi kendime...

iTunes’da bulunan albümü hala ücretsiz olarak audiopremiere.org’dan izleyebilir, dinleyebilir ve indirebilirsiniz. Tıkla.

BUNLAR DA İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

BU YAZARDAN

Yorum yazmak için giriş yapmalısınız.

Bu habere henüz site içi yorum yazılmamış.

Gazetemsi
Facebook'ta takip et Twitter'da takip et Youtube'da takip et Instagram'da takip et

©2016 Gazetemsi.com. Her hakkı saklıdır.